Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

PROJEKCJE 3D

Zasada widzenia trójwymiarowego:

Każde oko widzi obserwowany obiekt pod innym kątem. Tak więc mózg odbiera dwa obrazy - z prawego oka i z lewego oka. Z tych dwóch obrazów mózg tworzy obraz trójwymiarowy, czyli zawierający oprócz szerokości i wysokości, także głębokość. Nasz sposób widzenia ilustruje rysunek:
widzenie trójwymiarowe

Zasada wyświetlania obrazu trójwymiarowego

Najprostszym i obecnie najszerzej stosowanym sposobem wyświetlania projekcji trójwymiarowych jest wyświetlanie dwóch obrazów - jednego dla prawego oka, drugiego dla lewego oka. Wszystkie stosowane techniki projekcyjne w różny sposób rozwiązują jeden problem - jak to zrobić, żeby jedno oko widziało jeden obraz a drugie oko - drugi obraz - i różne systemy projekcji/wyświetlania obrazów trójwymiarowych rozwiązują ten problem na różne sposoby. Inne metody projekcji 3d jak holografia, metoda obrazu pozornego i różne inne zostaną omówione pod koniec rozdziału.

Stereoskop - najstarsza metoda

Stereoskop znają chyba wszyscy.

Mamy dwa zdjęcia - najczęściej wykonane przez specjalny aparat fotograficzny lub przez dwa aparaty fotograficzne przesunięte względem siebie o odległość równą rozstawowi oczu i te zdjęcia oglądamy przez stereoskop, który pokazuje te same dwa zdjęcia - po jednym dla każdego oka. Metoda stara jak fotografia. Stosował tę metodę fotoplastikon.

Następnie oglądamy te zdjęcia przy pomocy stereoskopu, który powoduje, że każde oko widzi inne zdjęcie.

Metoda anaglifowa

najprostsza, najpopularniejsza, nie najlepsza.
Metoda polega na jednoczesnym wyświetleniu/wydrukowaniu dwóch obrazów, przy czym każdy z obrazów wyświetlany/wydrukowany jest w innych kolorach. Do rozseparowania obrazów używa się kolorowych okularów. W przypadku obrazów czarno - białych używa się okularów czerwono - zielonych, w przypadku obrazów kolorowych używa się okularów niebiesko-czerwonych (dokładnie cyjanowo-czerwonych). Na przykład przy wyświetlaniu obrazów czarno-białych rysunek/fotografię wykonuje się w kolorach zielonych i czerwonych i ogląda się przez okulary z jednym szkłem czerwonym i z drugim zielonym. Rysunek wykonany w kolorze zielonym jest widziany przez szkło czerwone jako czarny a przez zielone nie jest widziany. Z kolei rysunek wykonany w kolorze czerwonym jest widziany przez szkło zielone jako czarny a przez szkło czerwone nie jest widziany. Tak więc jedno oko widzi jeden z obrazów a drugie oko widzi drugi z obrazów. Opisaną sytuację przedstawia poniższy rysunek: W przypadku obrazów kolorowych stosujemy rozbicie obrazu na trzy kolory RGB - czerwony, niebieski, zielony. Obraz dla jednego oka jest wyświetlany/drukowany w kolorze czerwonym, obraz dla drugiego oka jest wyświetlany/drukowany w kolorach zielonym i niebieskim. I analogicznie - oglądamy ten obraz/film przez okulary z jednym szkłem czerwonym a drugim niebiesko-zielonym (cyjan). Tu rozseparowanie obrazów odbywa się kosztem ograniczenia kolorów - jedno oko ogląda obraz czerwony a drugie obraz zielono niebieski. Oglądany obraz jest trójwymiarowy, jednak ponieważ rozszeparowanie obrazów odbywa się kosztem kolorów, więc każde oko widzi obraz w innych kolorach. Oglądane kolory nie są tak żywe jak w rzeczywistości i takie oglądanie dość szybko męczy wzrok. Obrazy wykonane w technice anaglifowej można spotkać w Internecie - na przykład na stronie NASA przedstawiającej trójwymiarowe fotografie z Marsa i na wielu stronach poświęconych grafice 3d. W sklepach można dostać trójwymiarowe filmy wykonane w technice anaglifowej. Filmy takie można oglądać na zwykłym telewizorze, monitorze komputera czy projektorze - oczywiście w specjalnych okularach.
UWAGA: Niedokładne dobranie kolorów okularów i wydrukowanych/wyświetlanych obrazów powoduje, że jedno oko może odbierać część obrazu przeznaczonego dla drugiego oka. Powoduje to powstanie tzw. $#35;duchów$#35;. W większości przypadków $#35;duchy$#35; można wyeliminować wybierając inny mod wyświetlania obrazów – najczęściej w menu karty graficznej/projektora/monitora można wybrać różne schematy wyświetlania kolorów - trzeba poeksperymentować, który schemat daje najlepszy - wolny od "duchów" obraz.

Metoda polaryzacyjna

jak dotąd najdoskonalsza ale i najdroższa.
Metodę tę znamy na przykład z kin IMAX gdzie oglądamy filmy przez specjalne okulary. Na początek wyjaśnienie co to jest polaryzacja. Światło jest falą i ta fala drga w różnych kierunkach. Jeśli fala drga w płaszczyźnie pionowej to mamy falę spolaryzowaną pionowo, jeśli fala drga w prawo i w lewo - mamy falę spolaryzowaną poziomo. Obydwie te polaryzacje nazywamy liniowymi. Drgająca fala może się też obracać - najpierw jest pionowa, potem pozioma potem znów pionowa. Taka polaryzacja nazywa się kołową i w zależności od kierunku obrotów - zgodnie z ruchem wskazówek zegara lub przeciwnie - może być prawo lub lewo skrętną. Aby uzyskać światło spolaryzowane musimy przepuścić światło przez filtr polaryzacyjny. Spolaryzowane światło jest następnie przepuszczane jedynie przez taki sam filtr polaryzacyjny przez jaki zostało spolaryzowane. Na przykład światło spolaryzowane pionowo jest przepuszczalne jedynie przez polaryzator pionowy a nie przepuszczane przez polaryzator poziomy. I właśnie ten efekty wykorzystywany jest do rozdzielania obrazów dla prawego i lewego oka w przypadku projekcji polaryzacyjnej.
UWAGA: Projekcja polaryzacyjna wymaga specjalnych ekranów. Zwykłe ekrany psują polaryzację i światło odbite od zwykłego ekranu nie jest już spolaryzowane. Do projekcji polaryzacyjnej oprócz specjalnych metalizowanych ekranów nadają się niektóre ekrany do tylnej projekcji, na przykład oferowane przez nas ekrany akrylowe.
Schemat projekcji polaryzacyjnej dla polaryzacji liniowej pokazuje rysunek:
Obraz dla każdego oka jest wyświetlany z innego projektora. Obrazy wyświetlane są przez filtry polaryzacyjne. Na rysunku pokazano polaryzatory liniowe pochylone pod kątem 450 i 1350. Na specjalnym ekranie wyświetlane są dwa nałożone na siebie obrazy - każdy z nich jest spolaryzowany inaczej. Oglądając obraz przez okulary z filtrami polaryzacyjnymi widzimy jednym okiem jeden z obrazów a drugim, drugi z obrazów.

Projekcja polaryzacyjna przy użyciu

jednego projektora

obecnie jest też możliwa projekcja polaryzacyjna, w której wykorzystuje się tylko jeden projektor i pasywne okulary polaryzacujne. Do projektora stosuje się wtedy przystawkę zmienającą polaryzację dla co drugiej klatki. Tak więc co druga klatka przeznaczona jest dla prawego, i co druga - dla lewego oka. Wymagania odnośnie pozostałego wyposażenia jak wyżej - pasywne okulary polarzacyjne i srebrny ekran przeznaczony do projekcji polaryzacyjnej.

Okulary migawkowe

Na ekranie wyświetlane są na przemian obrazy dla prawego i lewego oka. Obraz oglądany jest przez specjalne okulary migawkowe zsynchronizowane z obrazem. Okulary przysłaniają raz prawe oko, raz lewe. Tak więc prawe oko widzi co drugi obraz i lewe też co drugi..
Zasadę działania okularów migawkowych przedstawia poniższy rysunek:
Przy oglądaniu obrazu za pomocą okularów migawkowych na ekranie wyświetlane są na zmianę obrazy dla prawego oka i dla lewego oka. Okulary zsynchronizowane z monitorem zasłaniają raz jedno oko raz drugie i dzięki temu każde oko widzi inny obraz.

UWAGA, Metoda wymaga specjalnego monitora lub projektora z częstotliwością odświeżania powyżej 100Hz. Typowe monitory kineskopowe - już nie produkowane w większości spełniają te warunki. Monitory LCD oraz typowe projektory nie obsługują takich częstotliwości. Kupując sprzęt powinniśmy się upewnić, czy jest przystosowany do projekcji 3d. Okulary migawkowe muszą być zsynchronizowane z monitorem/projektorem. Ponieważ nie ma jeszcze jednego standardu, więc okulary przeznaczone do współpracy z jednym urządzeniem nie współpracują z drugim. Okulary mogą być przewodowe lub bezprzewodowe. Te ostatnie mogą być synchronizowane drogą radiową, błyskiem światła lub podczerwienią - w zależności od rozwiązania. Kupując okulary musimy więc wiedzieć z jakim urządzeniem mają one współpracować. Większość gier na komputerach wyposażonych w karty graficzne NVidia może działać także w trybie 3d z użyciem okularów migawkowych. Monitory wykorzystujące tę technikę wytwarza np. Panasonic, projektory - Infocus a ostatnio BenQ, Mitsubishi - niestety, większość z systemów stosuje jak na razie okulary różnych typów I jeszcze jedno - migający obraz może powodować przy dłuższym używaniu u niektórych osób ból głowy, a w przypadku osób chorych na epilepsję - może wywoływać napady choroby (podobno).

Technika lentikularna (soczewkowa)

Technika lentikularna jest znana z trójwymiarowych pocztówek, breloczków czy podkładek pod mysz. Stosuje się tę technikę także w monitorach wyświetlających obrazy trójwymiarowe. Obrazy na takich monitorach możemy oglądać bez użycia jakichkolwiek okularów - jednak obraz w miarę poprawnej jakości widać praktycznie z niektórych położeń i jak na razie lepsze obrazy uzyskuje się z systemami z okularami różnych typów. Zasada działania takich monitorów/wydruków polega na pokryciu powierzchni monitora/obrazka folią z wytłoczonymi soczewkami walcowymi. Powoduje to, że każde oko widzi nieco inny obszar ekranu/obrazka. W przypadku monitora każde oko widzi inne piksele ekranu. Dzięki temu jedno oko może odbierać inny obraz niż drugie. Obrazy do wyświetlania w tej technice trzeba specjalnie przygotowywać ale o tym dalej. Ideę techniki lentikularnej przedstawiono na rysunku poniżej.
Zasada działania techniki lentikularnej. Dzięki systemowi soczewek umieszczonemu na ekranie/wydruku każde oko widzi inny obszar ekranu/wydruku.
Jak widać z rysunku obraz trójwymiarowy można oglądać z określonego położenia. Przesunięcie obserwatora w bok, powoduje, że nie widzimy już obrazu. Aby umożliwić oglądanie obrazu trójwymiarowego z różnych miejsc stosuje się dwa sposoby:
Pierwszy - mniej popularny - monitor wyposażony jest w system śledzenia oczu obserwatora i dostosowuje obrazy do położenia oczu. Jeśli przesuwamy wzrok przed ekranem, system śledzenie wzroku przesuwa wyświetlany obraz tak, aby każde oko widziała ten sam obraz. Zaletą jest wysoka rozdzielczość obserwowanego obrazu. Wadą jest to, że w praktyce obraz może oglądać tylko jedna osoba.
Drugi - obecnie dominujący - polega na wyświetlaniu tego samego obrazu wielokrotnie. W ten sposób mamy wiele stref, z których możemy oglądać obraz. Po prostu przesuwając się oglądamy obraz wyświetlany przez inne piksele. W praktyce stosuje się 7 - 9 obrazów wyświetlanyc przez kolejne piksele. Dzięki temu wiele osób może oglądać ten sam obraz ale jednak odbywa się to kosztem rozdzielczości ponieważ jeden obraz jest wyświetlany w kilku wersach przez wiele pikseli. Opisaną zasadę działania pokazano na rysunku:
W celu umożliwienia oglądania obrazu 3d z różnych pozycji wykonuje się kilka wersji obrazu. Dzięki temu mamy kilka stref, z których możemy oglądać różne obrazy. Na rysunku położenie oczu dla jednej strefy oznaczono literami A, dla drugiej strefy literami B.
Jak widać na rysunku powyżej, z różnych pozycji możemy oglądać różne obrazy. Jest to wykorzystywane na przykład w pocztówkach, na których w zależności od kąta patrzenia widzimy różne obrazy. W przypadku techniki 3d dla różnych stref wyświetla się ten sam obiekt widziany pod różnymi kątami. Dzięki temu przesuwając wzrok mamy wrażenie, że oglądamy prawdziwy trójwymiarowy obraz – na przykład z jednej pozycji widzimy, ze obiekty się przesłaniają a pod innym kątem widzimy te same obiekty rozdzielone. Obecnie większość znanych firm produkujących monitory posiada już rozwiązania umożliwiające wyświetlanie obrazów 3d. W praktyce obraz wykonuje się nagrywając go z siedmiu do dziewięciu kamer i potem obraz jest dzielony na paski i każdy z obrazów wyświetlany jest przez inne piksele ekranu. Technika wyświetlania jest tu inna niż na przykład przy okularach migawkowych, dlatego więc filmy wykonane w technice dla okularów migawkowych nie nadają się do wyświetlania na monitorach 3d wykorzystujących technikę lentikularną i techniki pochodne (np. opisany dale backlight monitor). Jeśli ktoś chciałby się pobawić w wydruki trójwymiarowe, to na polskim rynku jest dostępny zestaw do wykonywania trójwymiarowych fotografii. Zestaw składa się z szyny do zamocowania aparatu, oprogramowania i zestawu samoprzylepnych folii lentikularnych a także stereoskopu i zestawu do wykonywania fotografii w technice anaglifowej. Za pomocą szyny wykonujemy zdjęcia obiektu aparatem fotograficznym z 7 miu różnych pozycji, następnie po obróbce za pomocą dostarczonego programu drukujemy na kolorowej drukarce o wysokiej rozdzielczości (bodajże 1200dpi) i na wydruk naklejamy folię lentikularną.
Zestaw do fotografii trójwymiarowej 3D MASTER KIT, który umożliwia także wykonywanie fotografii w technice anaglifowej oraz w technice umożliwiającej oglądanie przy pomocy stereoskopu można kupić np. na www.stereos.com.pl.
Można wykonać także trójwymiarową fotografię korzystając z dwuwymiarowej fotografii. Na przykład można wykonać trójwymiarowe zdjęcie ślubne. Jednak wymaga to czasochłonnej obróbki, ponieważ każdemu elementowi obrazu trzeba nadać odpowiednią "głębokość" ale są firmy, które takie rzeczy potrafią wykonać. Obecnie wytwórnie filmowe pracują nad stworzeniem trójwymiarowych wersji już istniejących filmów - właśnie przy zastosowaniu takiej techniki.
Backlight Monitor
Jest to inna metoda niż lentikularna ale podstawowa zasada działania jest podobna tylko zamiast soczewek stosuje się szczeliny. Więc omówimy go w rozdziale dotyczącym techniki lentikularnej. Do wyświetlania obrazów stosuje się także inne techniki na przykład zastępując soczewki, maskownicą ze szczelinami. Zasada działania takich monitorów jest bardzo podobna do techniki lentikularnej pokazuje ją poniższy rysunek:
Wyświetlanie trójwymiarowego obrazu. W tym przypadku soczewki zostały zastąpione maskownicą ze szczelinami.

PROJEKTORY:

W przypadku projektorów wykorzystuje się trzytechniki:
  • Technika anaglifowa
  • Technika polaryzacyjna
  • Technika wykorzystująca okulary migawkowe

Technika anaglifowa

Można ją stosować na wszystkich typach projektorów i na wszystkich typach ekranów. Jedyne co potrzebujemy to okulary kolorowe - najczęściej cyjan-czerwony no i oczywiście film. Filmy takie można kupić w stoiskach z filmami - są oznaczone jako 3D - i filmy te mozna odtwarzać na typowym sprzęcie odtwarzającym typowe filmy DVD. Wady i zalety metody opisano powyżej.

Technika polaryzacyjna

Najczęściej stosuje się tu dwa identyczne projektory z zamontowanymi polaryzatorami. Niektóre firmy, na przykład Barco, produkują projektory z wbudowanymi polaryzatorami. Najczęściej stosuje się polaryzację liniową, chociaż można stosować także polaryzacje kołową. Na przykład przy polaryzacji liniowej światło z jednego projektora jest spolaryzowane pod kątem 450, z drugiego pod kątem 1350.(dlaczego nie pionowo i poziomo - wyjaśnię dalej) W praktyce są to dwa identyczne filtry polaryzacyjne obrócone względem siebie o 900. Na ekranie wyświetlane są dwa obrazy – każdy spolaryzowany inaczej i oglądamy je przez okulary z jednym szkłem spolaryzowanym np. pod kątem 450, a drugim pod kątem 1350. Dzięki temu każde oko widzi obraz wyświetlany z innego projektora.
Światło spolaryzowane po odbiciu od ekranu najczęściej przestaje być spolaryzowane, dlatego do projekcji polaryzacyjnej trzeba stosować specjalne ekrany – najczęściej ze srebrną powierzchnią albo akrylowe ekrany do tylnej projekcji. Ekrany do tylnej projekcji HoloDark amerykańskiej firmy HoloDisplays są rekomendowane do wyświetlania obrazów 3d w technice polaryzacyjnej.
Dodatkowo wyświetlając obraz z komputera stosuje się specjalną kartę graficzną pozwalającą wyświetlać dwa niezależne obrazy w pełnej rozdzielczości. Metoda ta jest droga, ale daje obraz w pełnej rozdzielczości i pełnym kolorze. Filtry polaryzacyjne liniowe do projektorów kosztują od 200zł do kilku tysięcy zł - w zależności od jakości, karta graficzna to wydatek rzędu tysięcy złotych, okulary - od 10 złotych w górę. Dostępne są także kompletne zestawy do projekcji 3d.

UWAGA:
Praktycznie można stosować wszystkie rodzaje projektorów. Warunek - powinny być identyczne no i oczywiście trzeba ustawić projektory tak aby oba obrazy się pokrywały. Można się bawić samemu, można też stosować gotowe rozwiązania oferowane przez wyspecjalizowane firmy. Projektory LCD dają światło spolaryzowane. Jednak stosując polaryzatory liniowe ustawione pod kątami 450 i 1350 nie wpływamy na jakość obrazu. Inny kąt ustawienia polaryzatorów powoduje zmianę kolorów obrazu. Projektory DLP nie dają światła spolaryzowanego i tu mamy większą dowolność używania i ustawiania polaryzatorów. Ogólnie - projektory DLP lepiej nadają się do projekcji polaryzacyjnej. Uzyskamy większy komfort oglądania jeśli będziemy stosować polaryzatory kołowe - obraz 3d nie traci na jakości przy pochylaniu głowy jak to ma miejsce w przypadku polaryzatorów liniowych - ale polaryzatory kołowe są droższe. Jeśli chcemy tanim kosztem uzyskać ciekawy efekt 3d to możemy wyświetlać obraz z dwóch kamer podłączonych bezpośrednio do dwóch projektorów. Wtedy wyświetlamy trójwymiarowy obraz - publiczność może się obejrzeć na trójwymiarowym ekranie - ciekawy efekt, tylko trzeba pamiętać, że przy bliskim podejściu do ekranu efekt 3d ulega spłaszczeniu.

Technika wykorzystująca okulary migawkowe

Stosuje sie tu projektory z częśtotliwością odświeżania 120 Hz. Projektory takie opisywane są jako projektory z funkcją 3D. Rożnią się sposobem synchronizacji obrazu z okularami. Synchronizacja może się odbywać sygnałem z komputera przekazywanym przez kabel, droga radiową lub przy pomocy podczerwieni lub też impulsem światła (IR) z odtwarzacza, z dodatkowego urządzenia synchronizującego lub z ekranu. Ponieważ różne projektory wykorzystują różne metody synchronizacji z obrazu z okularami więc kupując projektor do wyświetlania filmów 3D musimy dokupić okulary do konkretnego typu projektora. W chwili obecnej cena tańszych projektorów 3D zbliza się do ceny zwykłych projektorów i coraz więcej firm wprowadze je do swojej oferty.

MONITORY

W przypadku monitorów podobnie jak w przypadku projektorów stosuje się metody:
  • Technika anaglifowa
  • Technika polaryzacyjna
  • Technika wykorzystująca okulary migawkowe

Technika anaglifowa

W zasadzei wszystkie monitory i wszystkie źródła sygnału mogą tu być wykorzystywane. W przypadku występowania tzw. "duchów" najczęściej pomaga regulacja kolorów monitora.

Technika polaryzacyjna

Niektórzy producenci - np. JVC - stosują monitory wykorzystujące zjawisko polaryzacji - w takim monitorze połowa pixeli jest spolaryzowane inaczej niż druga połowa. Tak więc obrazy dla prawego i lewego oka wyświetlane są przy użyciu jedynie połowy pixeli. Korzyścią w stosounku do monitorów wykorzystujących okulary LCD jest brak zasilania okularów a więc ich mniejszy koszt. Wadą – mniejsza ilość pixeli ale to może być rekompensowane na przykład zwiększeniem liczby pixeli na ekranie. Przy pracy w trybie 2D wszystkie piksele są wykorzyetywane do wyświetlania jednego obrazu. Niektórzy producenci wykorzystują tu polaryzację kołową więc okulary polaryzacyjne odpowiednie dla telewizora mogą nie działać z projektorem lub z innym modelem telewizora wykorzystującymi polaryzację liniową. A więc i tu kupując okulary, trzeba wiedzieć czy bedą pasowały do danego typi telewizora.

Technika wykorzystująca okulary migawkowe

Warunkiem stosowania okularów migawkowych jest częstotoliwość odświeżania większa niż 120Hz. Typowe monitory LCD i plazmowe mają mneijsze czestotliwości odświeżania więc nie nadają się do tego typu projekcji. Coraz więcej firm ma w swojej ofercie takie monitory. To, co różni monitory to system synchronizacji okularów z telewizorem, więc póki nie ma opracowanych wspólnych standardów musimy kupować odpowiednie okulary dla danego typu monitora.

Monitory HMD (Head Mounted Display)

Monitory HMD to okulary w których umieszczono dwa małe monitory. Na każdym z nich jest wyświetlany obraz oddzielnie dla każdego oka. Zasada działania takich okularów jest najbardziej zbliżona do stereoskopu. Okulary HMD są dostępne w wersji mono i stereo. Najczęściej podpina je się do wyjścia na monitor w komputerze i można oglądać obraz. Typowe "tanie" okulary - w cenie ok. 3000 zł i więcej - wyświetlają obraz stereo na zasadzie wyświetlania na przemian obrazu dla prawego oka i lewego oka. Jest to związane z tym, że są podpinane do jednego wyjścia monitorowego więc nie jest możliwe wyświetlanie dwóch niezależnych obrazów. Tak więc miganie właściwe okularom migawkowym występuje tu także (najczęściej nie jest zauważalne) i ograniczenia stosowania są podobne jak w przypadku okularów migawkowych. Kąt widzenia obrazu w takich okularach jest niewielki - najczęściej ok. 450 więc obraz wygląda jak obraz na dużym monitorze oglądany w ciemnym pokoju. Nie nadają się one raczej do różnego typu symulatorów. Dotyczy to oczywiście okularów popularnych dostępnych w zwykłych sklepach. Okulary profesjonalne, mają znacznie większy kąt widzenia - 1200 i więcej ale ich cena jest ok. 10-30-tokrotnie większa i sprzedawane są raczej na indywidualne zamówienia - do różnego rodzaju systemów symulacji. Okulary mogą zasłaniać oczy całkowicie, chociaż niektóre profesjonalne rozwiązania pozwalają wyświetlać obraz na przezroczystych szkłach - dzięki temu na oglądany obraz otoczenia można nakładać obraz z komputera. W okularach HMD można oglądać materiały przygotowane dla okularów migawkowych. Okulary HMD sprzedawane są także w tańszej wersji pozwalającej oglądać obrazy mono.

HOLOGRAFIA

Jest to najpełniejsza, z fizycznego punktu widzenia, forma zapisu obrazu trójwymiarowego. Zasada polega na tym, że na kliszy zapisujemy nie obraz przedmiotu ale obraz fali świetlnej odbitej od przedmiotu. Oświetlając kliszę w odpowiedni sposób otrzymujemy taki kształt fali świetlnej jaki dotarłby do nas odbity od prawdziwego przedmiotu i mamy wrażenie, ze widzimy prawdziwy, trójwymiarowy obraz przedmiotu. Aby uzyskać obraz fali świetlnej, który byłby możliwy do zapisu na filmie musimy użyć tzw. światła spójnego a takie jest wytwarzane przez lasery. Tak więc fotografowany obraz musimy oświetlać laserem. Do odtwarzania obrazów zapisanych na hologramie trzeba go oświetlić laserem, ale w przypadku hologramów kolorowych wystarczy punktowe silne źródło światła umieszczone pod odpowiednim kątem i w odpowiedniej odległości (najlepiej żarówka halogenowa) Zasadę zapisu i odtwarzania hologramów przedstawia rysunek poniżej.
Tworzenie hologramu: Wiązka laserowa jest dzielona na dwie (przez lustro półprzepuszczalne). Jedna wiązka odbija się od przedmiotu a następnie interferuje z wiązką odniesienia. Na kliszy powstają prążki interferencyjne zawierające informacje o kształcie fali odbitej od przedmiotu
Odtwarzanie hologramu: Wiązka laserowa oświetla kliszę i interferuje odtwarzając kształt fali odbitej od rejestrowanego przedmiotu. Do obserwatora trafia fala o takim kształcie jakby ta fala odbiła się od prawdziwego przedmiotu. Obserwator widzi obraz jaki widziałby obserwując prawdziwy przedmiot. W zależności od rodzaju hologramu oświetlenie może znajdować się po tej samej stronie co obserwator lub po przeciwnej stronie hologramu.
Hologramy posiadają wiele ciekawych własności. Jedną z nich jest zapisywanie wszystkich informacji o obrazie w każdym punkcie hologramu. Oznacza to, że jeżeli przełamiemy hologram na dwie części to na każdej będziemy widzieli cały obraz tylko trochę mniej wyraźny. Druga ciekawą własnością jest możliwość zapisu wielu obrazów na jednym hologramie. Oglądając hologram pod różnymi kątami będziemy widzieli różne obrazki. Jeśli chodzi o zastosowanie holografii do projekcji to jeszcze czeka nas tu jeszcze długa droga.

Technika obrazu pozornego efekt "Pepper Ghost" itd.

Jeśli kiedykolwiek przeglądaliście się we wklęsłym zwierciadle to pewnie zauważyliście dziwny efekt - odbicie wydawało się wisieć w powietrzu przed lustrem. Ten efekt wykorzystywany jest w urządzeniach firmy Visucom gdzie układ optyczny z różnych soczewek tworzy obraz pozorny przed urządzeniem. W efekcie jeśli do takiego urządzenia włożymy opakowanie z kosmetykami, telefon komórkowy itp. to zobaczymy obraz tego przedmiotu wiszący w powietrzu nawet 2 m od urządzenia. Dodatkowo mechanizm poruszający tym obiektem powoduje, że obraz potrafi "wyskoczyć" w kierunku obserwatora. Wadą urządzenia jest wąski kąt widzenia - trzeba stanąć na wprost ekranu, żeby zobaczyć efekt, zaletą jest dobra jakość obrazu, duża odległość, na którą obraz "wyskakuje" z ekranu i prosta obsługa - umieszcza się przedmiot wewnątrz urządzenia i już można go oglądać. Z kolei efekt "Pepper Ghost" polega na rozpięciu przezroczystej odbijającej folii pod kątem i wyświetlanie obrazu na przykład na podłodze sceny lub w innym miejscu ukrytym przed publicznością. Odbity w nachylonej folii obraz pozorny wygląda tak, jakby sie unosił w powietrzu. Obie te techniki są często nazywane holograficznymi ale nie ma to nic wspólnego z holografią. Zastosowanie pojęcia "holografia" do tych efektów wzięło się prawdopodobnie z USA gdzie na miliard mówią "bilion"a na wszystko co da się wyświetlić w 3 wymiarach mówią "hologramy".